Post-Erasmus Depressie

Nu het schooljaar ten einde is, is ook de tijd van de erasmus ten einde. Alle internationale studenten vertrekken terug richting hun thuisland, maar wat moet ik nu doen? En hoe moet ik het gemist opvullen? Je komt het allemaal te weten in onderstaande blogpost.

Tijd om naar huis te gaan

Eind januari trokken al heel wat Erasmus studenten richting thuisland, maar nu vertrekt iedereen dus officieel terug naar huis. Er zijn heel wat vrienden van mij die me gewaarschuwd hebben voor dit moment, want het zou wel eens pijnlijk kunnen worden. Hoe dichter we komen bij “het afscheid”, hoe groter het besef wordt dat ik mijn beste vrienden moet loslaten. Het grootste deel van mijn schooljaar heb ik doorgebracht met deze fantastische bende internationale studenten. Maar net zoals er een begin is aan elk verhaal, komt er ook een einde. Alleen is dit verhaal triestig en hard.

Ik ga met heel veel plezier terugdenken aan alle tijden dat ik samen met deze zotte bende beleefd heb. De herinneringen zullen me zeker bijblijven en goed nieuws, want volgend jaar ben ik opnieuw buddy! Dus volgend jaar sta ik opnieuw klaar om de erasmus studenten op te vangen en word ik graag ook opnieuw in een zotte bende gegooid waarmee ik nieuwe “memories” kan maken. Ik ben wel niet meer actief binnen ESN Leonardo Kortrijk, maar ik wil me dan ook volledig kunnen focussen op de erasmus studenten en niet op uitgaan/drinken.

En euhm, wat nu?

#Tip 1: bellen & Skypen!

Met sommige van de erasmus studenten heb ik een sterke band opgebouwd. Ze waren mijn steun en toeverlaat, dus ook dit ben ik “kwijt”. Maar gelukkig ben ik het niet volledig kwijt, want er bestaat nog zoiets als bellen en skypen! Natuurlijk zal ik vanaf nu dus enorm rekening moeten houden met het uursverschil, want in België hadden we daar uiteraard geen probleem mee. Bij deze zal ik dus vaak een telefoontje doen richting Mexico en ook wel richting Spanje en Finland. Het is echt wonderbaarlijk hoe goed je een band kan onderhouden via Skype of Facebook, door gewoon te bellen met elkaar. Dus deze kans wil ik zeker met mijn beide handen vastgrijpen (zodat ik ook goed op de hoogte blijf van de nieuwste roddels dat iedereen mij te vertellen heeft).

#Tip 2: (authentieke) brieven schrijven

“Wat? Brieven schrijven? Amai uit welk tijdperk kom jij?” Gohja, ook in de 21ste eeuw worden er nog steeds brieven geschreven. Want wat is er leuker dan een handgeschreven brief ontvangen? Niets, volgens mij. Het is een stukje van jezelf dat je opstuurt met de post en dit is dan ook de beste kans om nog eens de “goeie oude vibe” te voelen die speelde tussen jezelf en de erasmus studenten. Brieven schrijven kost ook echt niet veel geld, dus dit heb ik er zeker voor over. Het is ook spannend om te weten wanneer je een brief terug zal krijgen en wat de andere persoon geschreven heeft!

#Tip3: Hier en daar een reisje doen

Reizen kost natuurlijk geld (soms wel heel veel), maar het druk de prijs als je accommodatie hebt bij 1 van je vrienden. Hoe zalig is het wel niet om gewoon op het vliegtuig/de trein te stappen en terug bij 1 van je beste vrienden terecht te komen. Dat is één van de grootste voordelen aan buddy zijn, gelijk waar je naartoe gaat, je weet dat je er nooit alleen voor zal staan. Er is altijd wel iemand die achter je staat en je opvangt, waar ook ter wereld. Je kan natuurlijk ook altijd samen op reis gaan naar een ander land.

#Tip 4: Terugdenken aan herinneringen/terugkijken naar foto’s en filmpjes

Het is natuurlijk vanzelfsprekend dat je tijdens de erasmus zoveel mogelijk foto’s en filmpjes maakt. Het kan enorm veel deugd doen (natuurlijk ook wel pijn) om terug te kijken naar deze herinneringen. Dit zijn de dingen die je voor altijd zullen bij blijven en die je ook altijd dicht bij je zal hebben. Het is dus de moeite waard om er aan terug te denken!

Boodschap van algemeen nut

MIJN OPDRACHT ZIT ER OP! Ik heb deze schoolopdracht tot een goed einde gebracht (allee dat is toch wat ik hoop 😉). Ik wil graag alle lezers/kijkers enorm bedankt, want zonder jullie had ik deze opdracht waarschijnlijk al lang opgegeven. Maar euhm, ik heb toch een liefde ontdekt voor schrijven, dus ik zal proberen om tijdens mijn vrije tijd toch hier en daar nog een blog te posten. So stay tuned en houd zeker mijn sociale media goed in de gaten! DIKKE MERCI xoxo

Link naar Instagram: https://www.instagram.com/maaikemajeu/?hl=nl
Link naar Facebook: https://www.facebook.com/maaike.mahieu99

Terugblik op mijn afgelopen schooljaar

Wat een schooljaar! Het einde van het schooljaar is in zicht. Ik wil met jullie graag even terugblikken op alle fantastische momenten die ik tijdens dit schooljaar heb mogen ervaren. Geniet samen met mij van een throwback van formaat.

Geen newbie meer

“Oef, ik heb het 2de jaar gehaald”, dit was mijn eerste gedachte toen ik ergens in september mijn campus terug binnenstapte. Ik was vanaf dat moment officieel geen newbie meer, maar was nu talented (want zo heet dat in mijn richting).  

Een nieuwe wereld ging open

Ik was buddy. Ik was voor het eerst buddy. En man, ik kan je zeggen dat ik fameus gezweet heb hierdoor. Nog nooit had ik zoveel stress, maar vooral, nog nooit had ik zoveel verantwoordelijkheidsgevoel. Mijn vriendin was eerder al buddy en heeft me wel enorm geholpen doorheen alles (kleine shout-out 😉). Maar uiteindelijk is alles supergoed verlopen. Ik leerde de meest fantastische vrienden ooit kennen! Ik plande zelfs een trip naar Plopsaland met Moy, alleen oversliep hij zich en is deze jammer genoeg nooit doorgegaan (aandacht voor details).

Maar er ging dus een nieuwe wereld voor me open. Een wereld waarin ik mezelf kon zijn en vooral een wereld waarin mensen mijn capaciteiten echt inzagen. Ze hadden geen oog voor alles wat ik “fout” deed, maar zagen mijn ware aard en wie ik echt was. Internationale studenten zijn een wereld van verschil ten opzichte van Belgen (letterlijk en figuurlijk dan). Ze staan open voor alles en hebben niet zoveel vooroordelen dan de gemiddelde Belg zou hebben. Ik beleefde de zotste feestjes samen met hen, heb nog nooit zoveel gepraat als met hen en heb vooral nog nooit zoveel de salsa gedanst als met “mijne Moy”. Nu weet ik dat ik de hele wereld kan afreizen en dat ik overal wel een vriend/vriendin zal hebben om op terug te vallen. Een beter gevoel dan dit bestaat niet.

Van Maaike, naar Maaikie, naar Aiki tot uiteindelijk Noodles

Om dus eigenlijk een lang verhaal kort te maken, vanaf dit schooljaar is mijn bijnaam “Noodles”. Nee het is zeker niet mijn favoriete eten, hate them. De Spaanse studenten hebben nogal een probleem met het uitspreken van mijn naam. “Maaikie”? Ja zoiets! En dan was er die ene zotte jongen die zei “moh en tlijkt precies op Aiki van de Noodles”. Dus je moet niet langer zoeken, want sinds die dag is mijn bijnaam Noodles. Zo schaamtelijk in het begin, maar net zoals je went aan het gesnurk van je partner, wen je ook aan een vreselijke bijnaam. Het is een deel van mezelf geworden en het is vooral een herinnering voor het leven geworden.

Veel gelachen, maar ook de nodige tranen gedeeld  

Ik heb veel van mijn glimlachen gedeeld met heel wat internationale studenten, maar jammer genoeg heb ik ook de nodige tranen gedeeld. Altijd was er wel weer iemand die klaar stond voor mij. Samen met “mijn” erasmus studenten heb ik mijn thuisstad Ieper bezocht, ik ben naar de Delirium brouwerij gegaan en ik heb de meest zotte feestjes gevierd met hen. Maar ik had ook mijn persoonlijke psycholoog, namelijk Moy. Hij is mijn troostende schouder geworden. Je krijgt zoveel liefde van die pateekes, onbeschrijflijk!

En wat nu?!

Wil je weten hoe ik om ga met het feit dat de erasmus studenten terug naar huis zijn? Blijf dan zeker op de hoogte via mijn sociale media kanalen (linken onderaan deze blogpost) om te weten wanneer de volgende (en voorlopig laatste) blog online komt!

Facebook-account:
https://www.facebook.com/maaike.mahieu99

Instagram-account:
https://www.instagram.com/maaikemajeu/?hl=nl

Twee Spanjaarden maken “The Square” onveilig

Daarnaast ben ik ook buddy van Javier & Manuelle, beide afkomstig uit Spanje. Mijn 6de blog gaat over hoe ik ben als buddy ten opzichte van hen (en ik beloof dat dit de laatste is binnen deze categorie) 😉. Ik vertel jullie graag wat meer over de cultuurverschillen binnen Spanje en België.

Jullie zijn al in België of wat!?

Javier & Manuelle zijn beide afkomstig uit Spanje, maar wel uit een verschillende streek. En tzijn toch twee pateekes hoor! Ik heb eerlijk gezegd nog nooit zo’n speciale gevallen gezien in mijn leven. Wie mijn vorige blogs gelezen heeft (link onderaan), kan zien dat ik mijn andere internationale studenten tegemoet gegaan ben op Brussels Airport. Maar bij Javier & Manuelle was dit precies niet nodig. Nog voor ik hen kon vragen wanneer hun vliegtuig zou landen, waren ze eigenlijk al in België en hadden ze hun weg ook al compleet gevonden in Kortrijk. Het contact tussen ons was ook echt niet goed, want die waren met 2 dus ze hadden elkaar om te helpen. In het begin voelde dit wel behoorlijk nutteloos, maar ach ja, uiteindelijk stond ik nog steeds klaar om hen te helpen.

De eerste keer dat ik hen zag, was eigenlijk ook niet echt een fantastische start. Hun Engels is echt “van den hond” (ondertussen spreken ze wel een beetje Nederlands en hebben zijn ze precies een Engels woordenboek geworden). Maar goed, dus de eerste keer dat ik hen zag, waren we eigenlijk met een bende erasmus studenten samen. Ik kon dus niet echt op een deftige manier kennis maken. Allemaal wel enorm jammer achteraf gezien, maar nu valt er niet veel meer aan te doen.

“Ah, jullie zitten in mijn klas?”

Mijn eerste schooldag verliep hectisch. Ik was euforisch om mijn vrienden terug te zien, maar ook gestresseerd omwille van de internationale studenten. Ik voelde wel een bepaalde verantwoordelijkheid en wist niet zo goed hoe ik hiermee moest omgaan. Daarnaast waren ook wel wat vakken in het Engels vanaf nu en dat zorgt wel voor een bepaalde druk. Dit was ook de eerste keer dat ik Javier & Manuelle op een deftige manier zou leren kennen. En ja, vanaf seconde 1 was het me al duidelijk dat het 2 “party-animals” zijn.

België – Spanje, wie wint?

Laten we eerlijk zijn, op gebied van bier kan geen enkel land ons verslaan. En daarmee gaan “the Spanish Boys” ook akkoord. Ze zijn verliefd geworden op ons bier. Al was het wel even wennen, aangezien onze pintjes veel meer alcohol bevatten dan de Spaanse “cervezas”. Daarnaast houden ze wel van ons eten, maar ze verkiezen toch liever hun eigen dagelijkse kost. Maar ze hebben geluk, want in de meeste winkels vinden ze wel wat ze willen eten qua Spaanse kost.

Waar Spanjaarden wel zeker in winnen, is TE LAAT KOMEN! De eerste les dat ze op tijd komen, moet denk ik echt nog komen. Als het aan mij lag, dan wonnen ze zeker en vast het award voor “laatkomers van het jaar”. Als we afspreken met elkaar, dan checken we ook altijd wel even of we bezig zijn over hetzelfde uur. Want “het Spaanse 8 uur” is in werkelijkheid eigenlijk 9 uur. Het is dus een rekenwerk om met hen af te spreken, maar dit is het zeker meer dan waard.

Daarnaast is er nog een punt waarin Spanje zeker wint, namelijk uitgaan. Voor hen is een nacht doortrekken, “piece of cake”. Ze blijven ook de hele nacht aangenaam en hun humeur veranderd geen seconde doorheen de nacht. Je zou het van mij niet mogen verwachten, want na 2 uur ’s nachts, verander ik in een monster. Of een nachtje uitgaan positief is, of eerder negatief zullen we maar in het midden laten. Maar winnen doen ze zeker en vast.

Meer weten?

Lees dan zeker mijn vorige blogs over internationale studenten:

https://maaikemahieu.be/uncategorized/being-a-ukrainian-in-belgium-say-what/
https://maaikemahieu.be/uncategorized/holy-guacomoly-being-a-mexican-in-belgium/

PS: vergeet ook zeker niet te abonneren op mijn youtubekanaal om mijn wilde vlogs te volgen via onderstaande link:

https://www.youtube.com/channel/UCwNrKjvBfd5OoocfAKnApZg?view_as=subscriber

Holy guacomoly! – Being a Mexican in Belgium

Het tropische Mexico verlaten voor het regenachtige België? Waarom zou een mens dat toch doen? Wel Moy deed het en ik had de eer om zijn buddy te zijn. In deze blog vertel ik over onze ervaringen in België.

Vrienden vanaf dag 1

Sinds begin juli heb ik contact met Moy. Ook in deze situatie werd ik aan hem gekoppeld via Howest International (wie mijn vorige blog las, weet dit ondertussen). Dit was de allereerste keer dat ik buddy zou zijn, AAAHHH SPANNEND! De eerste mails en Whatsappberichten die uitgestuurd werden, bevatten vooral praktische informatie. Moy was natuurlijk reuze-nieuwsgierig naar hoe Kortrijk was. Maar de klik was er meteen! En we konden beide niet wachten om elkaar te ontmoeten. De gesprekken schakelden over van een praktische toon, naar een vriendschappelijke toon.

Een vlucht van meer dan 17 uur

Op 3 september 2018 was de grote dag dan eindelijk aangebroken. De adrenaline gierde door mijn lijf en ik kon niet slapen van de spanning. Gelukkig moest ik ’s morgens vroeg vertrekken naar de luchthaven, dan hoefde ik niet echt te slapen. Rond een uur of 5 vertrok ik richting Brussels Airport. Ik wist dat Moy een lange vlucht gehad zou hebben, dus onderweg kocht ik hem wat echt Belgische chocolade en een frisse BELGISCHE Duvel!
Ik kan jou garanderen dat Brussels Airport groot is. Dit is dan ook de perfecte openingszin om aan te geven dat ik verloren gelopen ben. Eenmaal de aankomst gevonden te hebben, kon ik alleen maar vol spanning zitten wachten.

Do I need to bring my rainboots? (moet ik mijn regenlaarzen meebrengen?)

Moisés Pérez.

En daar was hij dan, veel te “bruin” naar mijn mening

Toen hij uit de gate kwam, kon ik enkel maar denken “Wel, die heeft lang in de zon gelegen.” Het was er meteen aan te zien dat hij uit Mexico kwam. Hij was moe, hij was uitgeput en ik dacht dat hij zou willen slapen op de terugweg. Maar hij deed allesbehalve dat. Hij vuurde de ene vraag na de andere op me af en wou alles weten over België, Kortrijk, het studentenleven, … . Vanaf seconde 1 was het duidelijk dat hij een even groot “tettergat” is als mij. Het zat er dus wel dik in dat we de beste vrienden zouden worden.

Eerste foto samen in Kortrijk

9 maanden later

We zijn ondertussen 9 maanden verder. En eerlijk? Ik kan me geen betere vriend voorstellen dan Moy. We hebben samen al zoveel feestjes beleefd in Café56. Hebben ondertussen al oneindig veel gedanst (en ja hij heeft al oneindig veel pogingen ondernomen om me de salsa te leren) en zijn praktisch elke dag samen. Als we geen les hebben samen, zoeken we elkaar gewoon op om bij te praten en gekke dingen te doen. Hij is ook mijn schouder om op te wenen en weet me altijd op te vrolijken, hoe erg de situatie ook mag zijn. Wat ik dus voorspeld had, is ook werkelijkheid geworden.

Afscheid nemen bestaat niet

Er is een tijd van komen en van gaan. De tijd van komen is al een tijdje geleden, maar de tijd van gaan komt steeds dichterbij. Ik ga hem missen, oprecht, uit het diepste puntje van mijn hart. Maar ik weet dat hij zich geamuseerd heeft in België en dat ik hem terug zie, sowieso. Is het niet in België of in Mexico, dan al het wel in een ander land zijn. Maar onze wegen kruisen zeker en vast opnieuw. En tot zolang zal ik me vasthouden aan de fantastische herinneringen die we hier samen hebben.

Lees ook zeker mijn vorige blog via onderstaande link en vergeet niet te subscriben op mijn youtubekanaal (link hieronder).
Vorige blog: https://maaikemahieu.be/uncategorized/being-a-ukrainian-in-belgium-say-what/
Youtubekanaal: https://www.youtube.com/channel/UCwNrKjvBfd5OoocfAKnApZg?view_as=subscriber

Being a Ukrainian in Belgium – Say what!?

Elena is een meisje met zoveel internationale ervaringen, dat ik ze haast niet op 1 hand kan tellen. Maar hoe heeft ze deze allemaal ervaren en wat is haar het meeste bijgebleven van al deze avonturen? Je komt het in de volgende blogpost te weten!

“Van welk land zijde gij nu eigenlijk?”

Elena is oorspronkelijk van Oekraïne, maar ook een klein stukje van Finland. En oh ja, niet te vergeten, ze is ook een heel klein stukje afkomstig uit het Verenigd Koninkrijk. Maar ze is dus officieel geboren in Oekraïne. Voor haar studies verhuisde ze naar Finland, maar de reiskriebels bleven niet weg. Toen ze oud genoeg was, vertrok ze richting het Verenigd Koninkrijk. Daar studeerde ze afgelopen jaar gedurende 1 schooljaar. Ze vertrok terug richting Finland met onvergetelijke momenten en vooral vriendschappen voor het leven. Maar ze vertrok ook terug richting Finland zonder “voldaan” gevoel. Ze wou meer, dus ging ze opzoek naar meer. Na een halfjaar terug in Finland te wonen, besloot ze (weliswaar last minute) om richting België te komen.

Natuurlijk komt ze niet enkel naar België voor de frisse pintjes en de lekkere wafels. Haar studies komen op de eerste plaats, dus kom ze die hier verder zetten. Aangezien Communicatiemanagement aan Howest toch een hoge reputatie heeft (de absolute waarheid), kan het niet anders dan dat ze voor deze opleiding koos. Gedurende 1 semester zou ze les volgen in deze opleiding aan Howest Kortrijk.

Niet de beste vrienden, wel de beste “buddies”

Mijn link met Elena is eigenlijk niet spontaan gekomen. Ik studeer ook Communicatiemanagement aan Howest en ben sinds enkele jaren buddy (wisten jullie natuurlijk al dankzij mijn “about-page”). Als buddy zet je jou in om internationale studenten op te vangen en wegwijs te maken in Kortrijk. Voor dit semester werd ik gekoppeld aan Elena. Ik moet me dus gedurende 1 semester over haar ontfermen en zorgen dat ze niet verloren geraakt in het oh zo grote Kortrijk.

We ontmoetten elkaar voor de eerste keer op de luchthaven. Ze had voor de eerste 2 dagen nog geen verblijf en aangezien ik haar buddy ben, heb ik haar dan ook 2 dagen onderdak gegeven. Er was meteen wel een bepaalde klik tussen ons, maar met zo’n spontaan karakter als dat van haar, kan dat ook niet anders. We wonen nu nog steeds in dezelfde straat, maar het contact tussen ons is enorm verzwakt.

Het is natuurlijk een compleet andere band die je samen opbouwt. Ergens houd ik altijd in mijn achterhoofd dat ik niet te “close” mag worden met erasmus studenten. Het klinkt grof, maar uiteindelijk vertrekken die na een tijd toch terug. Elena wil ook liever vrienden hebben van over de hele wereld. Ze is een enorm sociaal persoon en wil zich dus ook niet teveel hechten aan 1 enkel iemand. Vandaar dat we dus uitgegroeid zijn tot de beste “buddies” en niet tot de beste vrienden.

Elena heeft ook haar eigen vlogs & blogs. Je kan haar volgen via onderstaande links:
Website: https://elenasafronova.be/
Youtubekanaal: https://m.youtube.com/channel/UC06A50HzC2S4NEZ7fCMd2QA

How to survive – Lange afstandsrelatie

Lange afstandsrelatie, say what!?

2 “chicks”, 1 liefdesverhaal, maar 1 detail, namelijk een afstand van 550 kilometer. In deze blog vertel ik over mijn ervaringen met een lange afstandsrelatie.
Onderaan mijn blog vind je enkele tips en ook linken naar koppels die hun langeafstandsverhaal delen via YouTube.

Hoe het sprookje begon

Een klein jaar geleden begon ons verhaal. En met ons bedoel ik dan het verhaal van mijn vriendin en mij. Je leest het goed, mijn lief is een meisje (en wat voor één). Ergens in februari kwamen we elkaar online tegen (want datingsites zijn geen taboe). We leerden elkaar wel oppervlakkig kennen en ontdekten dat we beide aan Howest studeren, maar daar stopte het ook. Aangezien we ook beide op een andere campus studeren, was de kans dat we elkaar spontaan zouden tegenkomen enorm klein.

Elkaar helemaal uit het oog verloren, kwamen we elkaar toch spontaan tegen. Voor een project zat ze de volledige week op mijn campus. De moed ontbrak me om er spontaan op af te gaan. Toen ik zeker wist dat zij het was en na toch wel wat te twijfelen, stuurde ik haar terug op de datingapp. Zij had me niet herkend, maar ik haar duidelijk wel. Het online gesprek ging deze keer wel verder en we spraken een eerste keer af.

Eerste date (en alles wat daarna volgde):

Die eerste date. Teveel stress over hoe ik eruit zag en of een goeie indruk kon maken. Maar ook teveel stress over wat ik zou vertellen.
“Ons Maaike, das een spraakwaterval”. Mijn mama is daar nogal duidelijk over. De klik was er meteen. Dan moet ik er ook geen tekening bij maken dat de tweede, derde, vierde, … date redelijk snel volgden. Na 1 maand vol dates, was er onze eerste kus. Het begin van het mooiste jaar van mijn leven.


“Ons Maaike, das een spraakwaterval”

Cathy Boudry (aka Moeder)

De grote afstand

Allebei studerende in Kortrijk zagen we elkaar wel op regelmatige basis. Aangezien ze in haar laatste jaar DAE zit (kort applaus voor haar doorzettingsvermogen), moest ze een stageplaats kiezen voor het laatste semester. Uiteindelijk koos ze ervoor om richting Sheffield te vertrekken (Verenigd Koninkrijk). Daar zou ze games ontwikkelen, waarvoor ik toch best wel trots ben op haar. Maar hoe zou de afstand zich ontwikkelen in onze relatie?

Wekelijks wordt maandelijks

Februari was een maand vol tranen. Het is nooit aangenaam om de persoon die je het liefst ziet, los te laten. Ook al had ik het druk met mijn eigen stage, toch was het wennen. Mijn vriendin is de persoon waarbij ik me het beste voel, zonder schaamte. We deelden hobby’s in Kortrijk en gingen samen op avontuur. Zonder haar, viel ik toch in een enorm leeg gat.  

Wat hierin echt helpt, is bellen en skypen. Dit zal nooit hetzelfde aanvoelen, maar het is echt een enorm hulpmiddel! We kijken ook heel vaak samen films en series, wat zorgt voor een verbonden gevoel. Uiteindelijk zag ik haar terug na 1 maand en 1 week. Wat wekelijkse dates waren, veranderden nu naar maandelijkse dates. Dit is hard om mee om te gaan.

Troubles in paradise: wat nu?

Het is niet makkelijk om van elkaar te houden met meer dan 500 kilometer afstand tussen elkaar. Uiteindelijk ben je verliefd op iets wat je niet ziet en ook niet meer voelt. De liefde moet sterk genoeg zijn om dit vol te houden, want gevoelens vergeten, gaat uiteindelijk snel. Na 2 maanden verloren we elkaar uit het oog. We hadden geen aandacht meer voor elkaar. In plaats van op hetzelfde spoor te lopen, liepen we langs elkaar. Na een harde periode vol stress en ruzie, besloten we toch om samen verder te gaan. Maar mijn vriendin was niet meer dezelfde, ze was zichzelf volledig kwijt en het was voor haar dus moeilijk om iemand anders aandacht te geven.

In april (paasvakantie) reisde ik voor de tweede maal naar Sheffield. We vonden elkaar wel terug, maar het was zeker hetzelfde niet meer. Haar naar België brengen, was het enige wat zou helpen. Dit deed ze dan uiteindelijk ook en ze was terug helemaal de oude. Doorheen deze moeilijke periode bleven we wel steeds praten via Messenger, maar bellen en skypen kwam er niet meer van. Daar zat onze fout! Wat ik echt kan aanraden, is blijf bellen/skypen. Messenger & bericht is tof en gezellig, maar het zorgt voor heel wat verwarring.

Tips om de afstand te overleven

  1. Maak geen ruzie of voer geen discussies via Messenger of bericht (zorgt voor nog meer ruzie en nog hardere discussies)
  2. Bel en skype op regelmatige basis
  3. Communiceer open over gevoelens
  4. Probeer de kleine dingen ook te delen met elkaar & laat luchtige dingen toe in de relatie
  5. Alles wat je fysiek samen zou doen, kan ook op afstand (zoals films/series kijken, samen iets gaan drinken, …)

Wanna know more? Check dan zeker deze youtubekanalen

https://www.youtube.com/user/Baileyy734/videos

https://www.youtube.com/channel/UC4a2Z3putg5S1F7cfqovwhw

Sheffield – United Kingdom

“Wat? Sheffield? Waar ligt dat in godsnaam?” Goh wel, ik had eerlijk gezegd dezelfde reactie toen mijn vriendin naar daar vertrok. Maar onderaan deze vlog zit een mapje met de exacte locatie, om jullie op weg te helpen. Hierbij ook even de link naar de Wikipedia-pagina van Sheffield om de stad beter te leren kennen: https://nl.wikipedia.org/wiki/Sheffield

Sheffield heeft heel wat te bieden. Het is een kleine, maar SUPER gezellige stad! Als je eens niet weet wat te doen, is het zeker de moeite waard om te bezoeken. Sheffield ligt ook praktisch “om de hoek” en is vlot bereikbaar, dus euhm, waar wacht je nog op?

Sheffield op de kaart