Holy guacomoly! – Being a Mexican in Belgium

Het tropische Mexico verlaten voor het regenachtige België? Waarom zou een mens dat toch doen? Wel Moy deed het en ik had de eer om zijn buddy te zijn. In deze blog vertel ik over onze ervaringen in België.

Vrienden vanaf dag 1

Sinds begin juli heb ik contact met Moy. Ook in deze situatie werd ik aan hem gekoppeld via Howest International (wie mijn vorige blog las, weet dit ondertussen). Dit was de allereerste keer dat ik buddy zou zijn, AAAHHH SPANNEND! De eerste mails en Whatsappberichten die uitgestuurd werden, bevatten vooral praktische informatie. Moy was natuurlijk reuze-nieuwsgierig naar hoe Kortrijk was. Maar de klik was er meteen! En we konden beide niet wachten om elkaar te ontmoeten. De gesprekken schakelden over van een praktische toon, naar een vriendschappelijke toon.

Een vlucht van meer dan 17 uur

Op 3 september 2018 was de grote dag dan eindelijk aangebroken. De adrenaline gierde door mijn lijf en ik kon niet slapen van de spanning. Gelukkig moest ik ’s morgens vroeg vertrekken naar de luchthaven, dan hoefde ik niet echt te slapen. Rond een uur of 5 vertrok ik richting Brussels Airport. Ik wist dat Moy een lange vlucht gehad zou hebben, dus onderweg kocht ik hem wat echt Belgische chocolade en een frisse BELGISCHE Duvel!
Ik kan jou garanderen dat Brussels Airport groot is. Dit is dan ook de perfecte openingszin om aan te geven dat ik verloren gelopen ben. Eenmaal de aankomst gevonden te hebben, kon ik alleen maar vol spanning zitten wachten.

Do I need to bring my rainboots? (moet ik mijn regenlaarzen meebrengen?)

Moisés Pérez.

En daar was hij dan, veel te “bruin” naar mijn mening

Toen hij uit de gate kwam, kon ik enkel maar denken “Wel, die heeft lang in de zon gelegen.” Het was er meteen aan te zien dat hij uit Mexico kwam. Hij was moe, hij was uitgeput en ik dacht dat hij zou willen slapen op de terugweg. Maar hij deed allesbehalve dat. Hij vuurde de ene vraag na de andere op me af en wou alles weten over België, Kortrijk, het studentenleven, … . Vanaf seconde 1 was het duidelijk dat hij een even groot “tettergat” is als mij. Het zat er dus wel dik in dat we de beste vrienden zouden worden.

Eerste foto samen in Kortrijk

9 maanden later

We zijn ondertussen 9 maanden verder. En eerlijk? Ik kan me geen betere vriend voorstellen dan Moy. We hebben samen al zoveel feestjes beleefd in Café56. Hebben ondertussen al oneindig veel gedanst (en ja hij heeft al oneindig veel pogingen ondernomen om me de salsa te leren) en zijn praktisch elke dag samen. Als we geen les hebben samen, zoeken we elkaar gewoon op om bij te praten en gekke dingen te doen. Hij is ook mijn schouder om op te wenen en weet me altijd op te vrolijken, hoe erg de situatie ook mag zijn. Wat ik dus voorspeld had, is ook werkelijkheid geworden.

Afscheid nemen bestaat niet

Er is een tijd van komen en van gaan. De tijd van komen is al een tijdje geleden, maar de tijd van gaan komt steeds dichterbij. Ik ga hem missen, oprecht, uit het diepste puntje van mijn hart. Maar ik weet dat hij zich geamuseerd heeft in België en dat ik hem terug zie, sowieso. Is het niet in België of in Mexico, dan al het wel in een ander land zijn. Maar onze wegen kruisen zeker en vast opnieuw. En tot zolang zal ik me vasthouden aan de fantastische herinneringen die we hier samen hebben.

Lees ook zeker mijn vorige blog via onderstaande link en vergeet niet te subscriben op mijn youtubekanaal (link hieronder).
Vorige blog: https://maaikemahieu.be/uncategorized/being-a-ukrainian-in-belgium-say-what/
Youtubekanaal: https://www.youtube.com/channel/UCwNrKjvBfd5OoocfAKnApZg?view_as=subscriber

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *