Terugblik op mijn afgelopen schooljaar

Wat een schooljaar! Het einde van het schooljaar is in zicht. Ik wil met jullie graag even terugblikken op alle fantastische momenten die ik tijdens dit schooljaar heb mogen ervaren. Geniet samen met mij van een throwback van formaat.

Geen newbie meer

“Oef, ik heb het 2de jaar gehaald”, dit was mijn eerste gedachte toen ik ergens in september mijn campus terug binnenstapte. Ik was vanaf dat moment officieel geen newbie meer, maar was nu talented (want zo heet dat in mijn richting).  

Een nieuwe wereld ging open

Ik was buddy. Ik was voor het eerst buddy. En man, ik kan je zeggen dat ik fameus gezweet heb hierdoor. Nog nooit had ik zoveel stress, maar vooral, nog nooit had ik zoveel verantwoordelijkheidsgevoel. Mijn vriendin was eerder al buddy en heeft me wel enorm geholpen doorheen alles (kleine shout-out 😉). Maar uiteindelijk is alles supergoed verlopen. Ik leerde de meest fantastische vrienden ooit kennen! Ik plande zelfs een trip naar Plopsaland met Moy, alleen oversliep hij zich en is deze jammer genoeg nooit doorgegaan (aandacht voor details).

Maar er ging dus een nieuwe wereld voor me open. Een wereld waarin ik mezelf kon zijn en vooral een wereld waarin mensen mijn capaciteiten echt inzagen. Ze hadden geen oog voor alles wat ik “fout” deed, maar zagen mijn ware aard en wie ik echt was. Internationale studenten zijn een wereld van verschil ten opzichte van Belgen (letterlijk en figuurlijk dan). Ze staan open voor alles en hebben niet zoveel vooroordelen dan de gemiddelde Belg zou hebben. Ik beleefde de zotste feestjes samen met hen, heb nog nooit zoveel gepraat als met hen en heb vooral nog nooit zoveel de salsa gedanst als met “mijne Moy”. Nu weet ik dat ik de hele wereld kan afreizen en dat ik overal wel een vriend/vriendin zal hebben om op terug te vallen. Een beter gevoel dan dit bestaat niet.

Van Maaike, naar Maaikie, naar Aiki tot uiteindelijk Noodles

Om dus eigenlijk een lang verhaal kort te maken, vanaf dit schooljaar is mijn bijnaam “Noodles”. Nee het is zeker niet mijn favoriete eten, hate them. De Spaanse studenten hebben nogal een probleem met het uitspreken van mijn naam. “Maaikie”? Ja zoiets! En dan was er die ene zotte jongen die zei “moh en tlijkt precies op Aiki van de Noodles”. Dus je moet niet langer zoeken, want sinds die dag is mijn bijnaam Noodles. Zo schaamtelijk in het begin, maar net zoals je went aan het gesnurk van je partner, wen je ook aan een vreselijke bijnaam. Het is een deel van mezelf geworden en het is vooral een herinnering voor het leven geworden.

Veel gelachen, maar ook de nodige tranen gedeeld  

Ik heb veel van mijn glimlachen gedeeld met heel wat internationale studenten, maar jammer genoeg heb ik ook de nodige tranen gedeeld. Altijd was er wel weer iemand die klaar stond voor mij. Samen met “mijn” erasmus studenten heb ik mijn thuisstad Ieper bezocht, ik ben naar de Delirium brouwerij gegaan en ik heb de meest zotte feestjes gevierd met hen. Maar ik had ook mijn persoonlijke psycholoog, namelijk Moy. Hij is mijn troostende schouder geworden. Je krijgt zoveel liefde van die pateekes, onbeschrijflijk!

En wat nu?!

Wil je weten hoe ik om ga met het feit dat de erasmus studenten terug naar huis zijn? Blijf dan zeker op de hoogte via mijn sociale media kanalen (linken onderaan deze blogpost) om te weten wanneer de volgende (en voorlopig laatste) blog online komt!

Facebook-account:
https://www.facebook.com/maaike.mahieu99

Instagram-account:
https://www.instagram.com/maaikemajeu/?hl=nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *